Zwangerschap: wandelend veranderingsproces

29/01/2013 § 2 reacties

….verlofgedachten, ergernissen en enkele ludieke adviezen voor hen die al te veel advies krijgen

 
Nog voordat de baby er is, verandert alles. Ik ben serieus blij dat ik een geweldige vriend heb waar ik alle beslissingen samen mee kan nemen, een enthousiaste moeder die goed kan behangen en relativeren, en zo nog een aantal elementen die een goed vangnet breien. En niet in de laatste plaats een aardig lijstje ontspanningstechnieken – die kan ik nu goed gebruiken. Mijn respect voor alleenstaande zwangeren is echt enorm gegroeid.
Voordat ik zwanger werd, dacht ik dat het een kwestie was van gezond eten en een wiegje regelen. Dat de bevalling de eerste echte beproeving zou worden. Maar voor die tijd komen er al veel praktische en emotionele vraagstukken op je af, die veelal heerlijk spannend zijn, maar soms ook knap lastig.

 
“Wat ben je dik geworden!” is een compliment
De Buik is iets waar de omgeving letterlijk steeds minder omheen kan. Pavlov, iedereen moet er iets over zeggen of wil er zelfs even aan zitten. Dit levert grappige situaties op, zoals een oud vrouwtje bij de HEMA die mij op samenzweerderige toon door de vorm van mijn buik wist te vertellen welke sekse het kind heeft, dat ik draag. Het besje had er geen idee van dat ik dit door de moderne technologie al lang weet.
De meeste mensen (vrouwen dan) weten wel dat “Wat ben je mooi zwanger” of “wat staat-ie lekker naar voren” leuk zijn om te horen, maar er zijn natuurlijk ook mensen die woorden als ‘breed’ en ‘dik’ gebruiken – normaal gesproken toch meestal een negatieve connotatie. Onthoud vooral dat mensen gewoon roepen wat ze zien (en hoe zij dat ervaren), meestal zijn dit de mensen die zelf angst hebben om dik te worden en vrouwelijke weelderigheid sowieso niet op waarde kunnen schatten.
Ander puntje: voor veel mensen gaat zwanger en sexy zijn niet samen. Geen idee waarom. Ik voel me gezond, vruchtbaar en veel vrouw. Een Nana. Ik krijg veel glimlachjes op straat, zeker ook van mannen. En het is wat mij betreft juist een extra dimensie in je relatie van intimiteit en excitement over wat er komen gaat.
Het is best wennen dat je taille kwijt is en de extra kilo’s in de loop van de tijd ook echt zwaar worden, maar een trots hoofd erboven maakt je met je tijdelijk gegroeide omvang tot een lekkere onzuinige feestviering van rondingen.

 
Verspilling
Een baby is slecht voor het milieu. Wat voor luiers je ook gebruikt, je gaat meer wassen en kleertjes kopen en er komt een nieuw mensje bij, die vervuilt. Dus… dat de rompertjes maat 50 met geluk 1 keer gedragen gaan worden, je doet er niks aan. Zonde misschien van de spullen die je krijgt en niet mooi vindt, maar ik doe ze gewoon weer weg. Tuurlijk liefst naar de kringloop. Maar met lelijke/felgekleurde/herrieachtige troep opgescheept zitten, worden we ook niet blij van.

 
Andere reacties
Je ‘positie’ verandert niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. Voor andere moeders in je omgeving hoor je ineens bij de club, voor aanbidders ben je nu echt vergeven, sommige kinderloze vriendinnen zijn jaloers, voor kroegmaatjes ben je niet meer gezellig en in je familie ben je ineens de doorgever van genenpakketten. In ieder geval projecteert iedereen in je omgeving wat ze wel of niet hebben met kinderen op je en worden al je relaties hierdoor beinvloed.
Dit begon voor mij al bij het vertellen van het grote nieuws. Ik was best teleurgesteld dat niet iedereen even blij voor me kon zijn, terwijl mijn grootste wens in vervulling ging. Een parade aan projecties gingen aan me voorbij. Heel begrijpelijk natuurlijk, als iemand bijvoorbeeld zelf ooit een miskraam heeft gehad, of niet lekker in haar vel zit door een druk gezin en een slechte relatie, maar Niet Leuk Voor Mij. Je kunt je geluk misschien maar met enkelen delen, leerde ik, en niet iedereen kan op waarde schatten wat dit voor mij betekent.
In de maanden daarna merkte ik dat al mijn relaties aan het veranderen zijn. En dat is ook wel prima, eigenlijk.

 
Positiekleding
Op het moment dat de bovenste knoop van je broek begint te knellen, vraag je je toch wel af wat je het komende half jaar (of wat langer…) aan moet trekken en of je je daar wel lekker in gaat voelen. Het is mij alles meegevallen. Je weet alleen nog niet precies hoe je gaat veranderen en in welke kleding je je lekker voelt, dus snel niet naar de positiemodewinkel. De eerste skinny zwangerschapsjeans die ik heb aangeschaft, heb ik weinig gedragen omdat ik helemaal geen zin had in een superstrakke broek, het zat ondanks de speciale tricot-band niet lekker en ik kreeg hem niet makkelijk aan en uit. Ik heb er mijn hele zwangerschap leuk uitgezien hoor, geen totale omslag naar joggingbroek en onverzorgdheid, maar wel bepaalde voorkeuren en dus geen zin in taferelen waarvan ik me altijd afvraag hoe Rod Stewart dat deed met zijn vele veroveringen – ook als je niet zwanger bent, krijg je zo’n strak geval niet elegant uit, toch?
Wat ik wel heb geleerd:
– shirts moeten een heel stuk langer zijn, ongelofelijk hoeveel centimeters zo’n buik inneemt. Ze hoeven alleen echt niet pers’e uit een positiemodewinkel te komen of een tentmodel te hebben.
– lekker smeren: de meningen zijn verdeeld in hoeverre het echt helpt tegen striae, maar weldadige olietjes op en massages van je veranderende lijf zijn hoe dan ook fijn.
– ik dacht gewoon hakken te blijven dragen, maar je wordt behalve zwaarder ook minder stabiel. Behalve dat je schoeisel enige houvast biedt, is makkelijk aan- en uittrekken op een gegeven moment echt een criterium.
– ruim een kast in met wat je nu kan dragen, dat scheelt frustratie.
– wat ik niet wist is dat je borstkast nogal uitzet tijdens de zwangerschap. Let bij het in huis halen van ondergoed dus niet alleen op maat, maar ook op grotere omvang.
– doe jezelf een felle lippenstift en wat knoestige accessoires kado.

 
Griezelverhalen
Zo’n bevalling in het vooruitzicht is natuurlijk doodeng. Maar zolang De Telegraaf de meest gelezen krant van Nederland is, kun je onthouden dat mensen vooral graag sensatieverhalen vertellen. Het is blijkbaar interessanter om met je horrorstory te komen, dan te vertellen: ‘ Het viel eigenlijk wel mee.’ Natuurlijk gaat het hoogstwaarschijnlijk flink pijn doen, het is zeker niet niks, maar ik heb ervoor gekozen de griezelverhalen een beetje te mijden. Ik heb wel wat ‘realistische’ informatie gelezen, maar verder ga ik het zoveel mogelijk op me af laten komen. Het duurt meestal maximaal een dag, dan heb je met een beetje geluk een gezonde baby in je armen en voor zover ik weet dansen en vrijen de meeste moeders na een tijdje weer!

 
Stoer
Je wilt graag een moedige, en niet een zeurderige zwangere zijn. Maar je bent nou eenmaal beperkt – in het begin door vermoeidheid, wennen aan het idee, en later fysiek. Dus bukken, tillen, kracht zetten, lange dagen hard werken: stoer=pijn. Niet doen. Zwanger zijn is een cursus hulp vragen. En dank je wel lieve Arthur, dat ik af en toe flink mag klagen.

 
Pas op voor ogenschijnlijke ‘vrij’gevigheid
Wat vriendelijk vonden wij het, dat we van allerlei mensen de meest uiteenlopende babyartikelen aangeboden kregen. Recycling is goed en het scheelt veel geld!
Totdat ons huis begon te verstoppen en ongevraagd het derde babybadje binnengebracht werd. Je zou denken: vriendelijk zeggen dat je al twee babybadjes hebt. Maar de zogenaamd vrijgevigen achten h’un babyspullen van onschatbare waarde, aangezien h’un fantastische spruit in dit badje gebadderd heeft. Zij zien niet meer dat het een aftands oud ding is waarvan wij ons bij binnenkomst meteen afvragen hoe we er weer netjes vanaf komen. Totale overschatting door sentimentele waarde. En men verwacht w’el onze dankbaarheid of zelfs geld voor de afgeschreven troep. Het lijkt zo aardig, maar het geeft h’en een goed gevoel dat de gekoesterde spulletjes naar jou en niet naar de anonieme kringloop gaan.
Kijk vooral ook uit bij kleertjes; verschillende mensen boden mij vieze, totaal verwassen gifgroene stukken aan die, na het vermeende ‘gebruik’ (wat natuurlijk niet plaats gaat hebben), ook nog eens terug moeten naar de vorige eigenaar! Sorry, maar neem maar meteen weer mee.

 
Beweging en slaap
Slaapgebrek was mij beloofd als de baby er is, maar tijdens de laatste maanden van de zwangerschap kun je al lekker oefenen, blijkt. Wat ga ik straks weer genieten dat ik me in ‘e’en beweging om kan keren ‘ s nachts! (Sowieso kan ik me verheugen op strakke spijkerbroeken, rennen springen en weer doorgaan…) Ik heb begrepen dat de baby al een ritme begint te krijgen van slapen en waken, en er is duidelijk geen parallel met het mijne. Nou ja, ik oefen maar vast met het blij zijn met elke paar uurtjes die ik kan pakken.
In beweging blijven is natuurlijk belangrijk voor een goede gezondheid, het enigszins in toom houden van je omvang, de bloedcirculatie en zo ontspannen mogelijke slaap. Ik zeg: zwemmen. Ondanks de kwaaltjes toch nog te doen, en eventjes gewichtloos, heerlijk. Een positiebadpak is wat mij betreft trouwens niet nodig, dat heet een bikini!

 
En tot slot al het Ongevraagde Advies
Je Moet wel d’it doen, je Moet wel d’at kopen… als nieuwbakken aanstaande ouders ben je voor iedereen, kinderen of geen kinderen, de target van ongevraagd advies. Want iedereen weet hoe het moet. Er is namelijk maar ‘e’en juiste manier, en al die juiste manieren spreken zichzelf het liefst tegen. Want: ‘je moet gewoon doorwerken, dat doen de vrouwen in Afrika ook’/ ‘je moet nu echt rust nemen’, ‘ je moet alles op tijd in huis hebben’ / ‘ met veel spullen zou ik even wachten of je het echt nodig hebt’, ‘je moet absoluut geen wijn drinken’ / ‘af en toe een wijntje kan toch wel, lekker ontspannen!’ , ‘je moet stoppen met sporten’ / ‘gewoon doorgaan met sporten, je moet een goed conditie hebben voor de bevalling’ etc. etc. etc. Nu ben ik best eigenwijs en kan ik over veel dingen prima zelf beslissen hoe ik ze wil, maar op een zwak moment is het toch erg irritant als je je in de verdediging gedrukt voelt of automatisch de veganistische maaltijd krijgt in het vliegtuig (je hoort mensen alweer zeggen: ‘mag dat dan wel, dat je nog gaat vliegen?’ Pfff… Van wie?) terwijl jij juist trek hebt in dat yoghurtje. Hallo, ik ben geen openbaar bezit! Vraag even wat ik wel en niet eet!

 
Gelukkig kom je er steeds meer achter dat je het dus toch niet goed kan doen. Je Moet… het lekker zelf weten.

Advertenties

Waar ben ik?

Je ziet het archief van januari, 2013 om Merlijn Slothouber - van Oortmerssen.