Klagen

27/07/2013 § 2 reacties

‘Klagen is een uiting van het gevoel niet gehoord te worden’, las ik ergens. Klinkt logisch, maar toch wel goed om je te realiseren dat mensen die veel klagen dus chronisch een luisterend oor missen.  Weinig begrip en waardering voelen. Misschien helpt deze notie wel om meer empathie op te brengen voor die irritante, energie-vretende klager.

Natuurlijk heb je de beroepsklager, ook wel gewoonteklager te noemen, de persoon die al zo lang zo veel klaagt dat dit een manier van praten is geworden. Zo iemand die nooit eens kan zeggen dat het goed gaat, want elke geïnteresseerde vraag wordt als een opening gevoeld om met een zeurverhaal te kunnen komen.  Je hoort het dan ook al helemaal aan de toon en het gebrek aan melodie in de spreekstem. Toch is het ook bij deze persoon waarschijnlijk begonnen met dat onderliggende gevoel van erkenning zoeken voor hoe zwaar hij het heeft. Inmiddels heeft hij het waarschijnlijk zwaar gekrégen omdat hij zoveel klaagt, omdat menigeen toch liever met een grote boog om de beroepsklager heen loopt, en deze blijkbaar niet door heeft dat je met al dat uiten van negativiteit geen vrienden maakt. Geen leuke in elk geval.

Daarnaast hebben we ook het functionele klagen, waarin het ‘wee mij’ een gezellig ‘wee ons’ wordt.  Lekker samen of om de beurt klagen, over wat er tegen zit in het leven, schept een band. Dezelfde sociale functie als roddelen dus.  Je kunt niet altijd constructieve analyses maken over je negatieve ervaringen, soms moet het er gewoon even ongenuanceerd uit.  Zolang het ook oplucht, lijkt me dit heel gezond!

Maar er zijn jammer genoeg maar al te veel mensen die verzanden in een constante klagerige toon, en zenden daarmee steeds de boodschap van zieligheid, negativiteit of bitterheid uit.  En daar kan ik dus absoluut niet tegen! Mag ik even klagen?

Advertenties

Waar ben ik?

Je ziet het archief van juli, 2013 om Merlijn Slothouber - van Oortmerssen.