Waar is the box?

15/04/2016 § Een reactie plaatsen

Hartstikke leuk hoor, een creatieve geest. Het levert me een heerlijk onsaai leven op. Anderen waarderen mijn invalshoeken en gedachtekronkels.  Maar in de dagelijkse werkelijkheid is het wel eens handig gewoon van a naar b naar c te gaan. Als je een plan van aanpak wilt schrijven, of gewoon best veel werk gedaan wilt krijgen.  Overzicht wilt houden om doordachte keuzes te maken. Focus.  En vooral ook samen wilt werken en communiceren met mensen die er een andere logica op na houden.
Vandaar mijn nieuwe devies: “Structureren kan je leren!”
structuur
Dus, waar is the box.  Ik wil in die box!  Hoe houd je jezelf bij de les?
– Eerst een weloverwogen doel stellen, dan tussenstappen definiëren.  Nee, niet die zijweg in!  Niks organische groei!  Aan je plan houden.  Eventuele zijstapjes parkeren, pas iets mee doen als het plan af is.  Zorg dus dat wat je vandaag wilt doen, een reëel en haalbaar brokje werk is.
– neem de tijd.  Bij mij is het vaak ongeduld, waardoor ik stappen oversla.
– te veel willen zorgt ook voor half werk.  Telkens je excuses maken omdat je onvoorbereid  bent is slecht voor je algehele gevoel in harmonie te zijn met je omgeving.
– steeds realiseren dat afleiding niet bijdraagt aan je doel.  Focus.
– hoe belangrijker je het doel vindt, hoe nauwer het dus verbonden is aan je persoonlijke waarden, hoe gemotiveerder je bent om er efficiënt naartoe te werken.
– discipline is een spier.  Oefenen, dus.
– ik heb discipline als het gaat om sporten, gezond eten, consequent opvoeden etc., dus ik kan dit ook verder ontwikkelen op werkgebied.
– meer structuur levert ongetwijfeld een rustiger hoofd op.  Nachtrust!
– multi-tasken bestaat niet, je plan stap voor stap afwerken zorgt uiteindelijk voor succes en een tevreden gevoel.  Als je met meerdere dingen tegelijk bezig bent, en je wordt onderbroken, zit je met vele losse eindjes.  Eén taak tegelijk en je pakt de draad zó weer op.
– tijd inruimen in je weekplanning om steeds weer orde te creëren: mail opruimen en lijstjes maken zijn investeringen in de doelen waar je bewust voor gekozen hebt.
– ‘nee’ tegen het één, is een beter ‘ja’ tegen het ander.  Pas op voor reactiviteit.
– vraag feedback en leer van anderen.  Pas als je hun manieren van structureren uitprobeert, kan je merken of het jou ook wat oplevert.  Veel mensen vinden het leuk om  je hun persoonlijke management-trucjes uit te leggen!
– Alles netjes in boxes hoeft niet saai te zijn.  Je kunt je creativiteit juist beter kwijt als je het juiste podium kiest en er rust & ruimte voor is.
Bovenstaande weet je allemaal al.  Nu nog doen.
p.s. Tijdens het schrijven van dit stukje heb ik mijn Facebook-meldingen uitgezet.  Ze leiden me af!

Rituelen om te delen

28/01/2015 § Een reactie plaatsen

Wat is een rite?” vroeg de kleine Prins.
“Dat is ook een vergeten begrip”, zei de vos. “Een rite maakt dat de ene dag verschilt van alle andere dagen, ’t ene uur van alle andere uren. Mijn jagers hebben bijvoorbeeld een rite. Op donderdag dansen zij met de meisjes uit het dorp. Donderdag is een heerlijke dag! Dan kan ik wandelen tot aan de wijnbergen. Als de jagers op willekeurige dagen dansten, zouden alle dagen gelijk zijn en ik zou nooit vrij hebben.”*

Iedereen functioneert lekker binnen een kader. Kinderen zeker, dat kader mag nog lekker strak en duidelijk zijn. Maar zelfs de meest woeste creatieveling met een oorverdovend vrije geest ervaart juist vrijheid als er ook het één en ander geregeld is. De één houdt erg van regelmaat en weten waar hij aan toe is, de ander voelt zich bij te veel regels bekneld, maar iets van een outline en iets van zelf inkleuren geldt voor iedereen.

Als volwassene weet je wel een beetje hoe flexibel je bent en waar je wel bij vaart, maar soms kan het interessant zijn om dit eens ietsje te herzien of te verschuiven. Ikzelf leefde vroeger vrij grenzeloos, al was ik qua werk, verplichtingen en relationele trouw wel goed in het nakomen van afspraken. Nu ik moeder ben, een moeder die gelooft in rust, reinheid en regelmaat, ben ik zelf als vanzelf ook in een strakker kader terecht gekomen. Door een kind ben ik allerlei rituelen gaan inbouwen, om de set van regels leuk vorm te geven. Als mijn dochter en ik samen ‘op avontuur gaan’, naar het bos ofzo, dan weet ze dat mama ook iets lekkers als rozijntjes in de tas doet. Als ze dan een bankje ziet, klimt ze erop en weet ze dat we een mini-picknick houden. Lekker duidelijk, lekker lekker. Telkens weer, iets om je op te verheugen. Het verbindt ons, we hebben een ongeschreven deal. Bij ons gaat het zo-en-zo geeft ook een gezinsidentiteit, je steekt er energie in en dan groeit er iets liefdevols. Daarom zijn echtscheidingen en overlijden ook zo pijnlijk: de bestaande rituelen worden doorbroken en je moet op zoek naar een nieuwe vorm. Dat gaat niet zomaar. Op de schaal tussen wild en tam ben ik een flinke stap naar tam opgeschoven. Juist deze basis doet me genieten van de speelruimte die binnen het kader zit.

Alsjeblieft….wil je me tam maken?” zei hij.
“Ja, dat wil ik wel,” antwoordde de kleine Prins, “maar veel tijd heb ik niet. Ik moet vrienden ontdekken en allerlei dingen leren kennen.”
“Alleen de dingen die je tam maakt, leer je kennen” zei de vos. “De mensen hebben geen tijd meer iets te leren kennen. Ze kopen dingen klaar in winkels. Maar doordat er geen winkels zijn, die vrienden verkopen, hebben de mensen geen vrienden meer. Als je een vriend wilt, maak mij dan tam!”
“Wat moet ik dan doen?” zei het prinsje.
“Je moet veel geduld hebben”, antwoordde de vos. “Kijk, je gaat eerst een eindje van me af in het gras zitten. Ik bekijk je eens tersluiks en jij zegt niets. Woorden geven maar misverstand. Maar je kunt iedere dag een beetje dichterbij komen zitten…..”
De volgende dag kwam het prinsje terug.
“Je had beter op dezelfde tijd kunnen komen”, zei de vos. “Als je b.v. om vier uur ’s middags komt, begin ik om drie uur al gelukkig te worden. Hoe later ’t wordt, des te gelukkiger voel ik me. En om vier uur wordt ik al onrustig; zo zal ik de waarde van ’t geluk leren kennen! Maar als je op een willekeurige tijd komt, dan weet ik nooit hoe laat ik mijn hart klaar moet maken………Riten moeten er zijn.”*

* Uit: De kleine Prins (oorspr. Le petit Prince), Antoine de Saint-Exupéry

Manke poot

05/12/2014 § Een reactie plaatsen

Heb jij alles wat je hartje begeert? Nee? Waarom dan niet? Zat het tegen, heb je pech? Niets aan te doen?

We worden allemaal hulpeloos geboren. Hebben jarenlang mensen nodig om goed voor ons te zorgen. En in die zorg vallen vroeg of laat gaten. Bij iedereen. De mate waarin maakt natuurlijk veel uit. Gaat het tussen geboorte en vier jaar al flink mis met je gevoel van veiligheid, dan word je basis wankel. Gaat er een verzorger dood of weg in de jaren daarna, dan heeft dat vaak groot effect. Genetische aanleg voor verslaving of ziekte helpt niet. Iedereen krijgt te maken met verdriet en frustratie en het leven loopt per definitie verkeerd af. Dus.

Iedereen moet roeien met de riemen die er zijn. Hoe je in elkaar steekt, bepaalt voor een groot deel of je knokt om je hoofd boven water te houden of zelfs gelukzalig weet te dobberen, of dat je je slachtofferschap vasthoudt en blijft slepen met die manke poot.

Toch geloof ik dat iedereen met een redelijke intelligentie in theorie in staat is tegenslag als brandstof te gebruiken. Dit kan een lange weg zijn, dus iets van volharding is ook nodig. En het lukt niet alleen. Met steun van anderen, die wel even in je geloven als je dat zelf niet doet en je pittige feedback geven als je jezelf iets wijsmaakt dat niet klopt.

Volgens de nieuwste inzichten is je persoonlijkheid pas ‘af’ als je 50 bent. Er is veel vormbaar en maakbaar. Het zou toch zonde zijn om je angsten en slachtofferschap te blijven koesteren. Vandaag kan ook een leuke dag worden!

Weet je niet waar je moet beginnen? Elke stap in de richting van ontwikkeling is er één. Het maakt niet uit of je een nieuwe opleiding begint, een toneelcursus doet, nieuw vrijwilligerswerk met andersoortige mensen, jezelf uitdaagt in een sport… als er maar enige beweging in zit. De kleinste overwinning op jezelf behaalt. Al geef je jezelf net dat voordeel van de twijfel. Je bekijkt jezelf en de wereld met nieuwe ogen, er worden andere eigenschappen aangesproken dan gisteren.

Is het geen geruststellende gedachte dat we allemaal Manke Nelis zijn? Ieder z’n strijd. Alle mensen zijn gebrekkig, en dat wordt, naarmate je ouder wordt, alleen maar erger. Dus.

Wens wat je hebt, of net ietsje meer. Dan is het goed.

Kleine lettertjes en een verrekijker

30/07/2014 § Een reactie plaatsen

Als atheïst (atheïst-die-probeert-agnost-te-worden, maar daar hebben we het een andere keer nog wel eens over) moet ik de religieuzen onder ons minimaal één ding nageven: er is een hemel en een hel. Er is altijd een ‘onderwereld’ en dus een bovenwereld geweest, maar deze gaat een andere vorm aannemen.

Traditioneel is er altijd wel een elite geweest die het goed heeft, meestal rijkgeborenen, en een massa die meer aan de basis van het bestaan leeft. Inmiddels ligt het anders.

Het mooie van het informatietijdperk is dat, als deze je enigszins aangereikt wordt, informatie voor iedereen toegankelijk is en dat je -in theorie in elk geval- als dubbeltje makkelijker een kwartje kunt worden. Met enige boerenslimheid en een opleiding kun je je milieu ontstijgen.

Het verschil tussen dubbeltje en kwartje zit echter niet meer alleen in hoeveel geld je weet te vergaren. Het gaat erom of je de kleine lettertjes kunt lezen en ze kunt interpreteren, en of je in staat bent iets verder te kijken dan je neus lang is.

Want wat heb je aan sociale mobiliteit en geld als je vroegtijdig, tijdens het eten van een doos autochtone folklore-boterbabbelaars, sterft aan een hartvervetting*?

Om gezond en vrolijk te leven, is in onze complexe voedselindustrie inmiddels een Phd. in Gezonde Voedingskunde vereist. Dat je even doorhebt dat glucosestroop net zo bere-ongezond en verslavend is als suiker, dat bio de helft van de tijd niet zo bio is en dat die zogenaamd gezonde vis wel in de chemicaliën gezwommen heeft, maakt het bijna ondoenlijk om het goed te doen.

Gemak diende de mens. Diende. Vroeger. Want inmiddels is gemak de grootste vijand van de moderne mens geworden. We gaan aan gemakzucht ten onder. Op persoonlijk vlak brengt te weinig bewegen en ongezond eten je naar de oever van de Styx, en dan zijn er de plasticsoep en andere milieurampen die de aarde niet bepaald veranderen in een Honderd Bunderbos. Mensen die niet investeren in het leven, maar het passief aan zich voorbij laten trekken, zijn niet gelukkig. Voor mooie dingen moet je nou eenmaal een beetje je best doen.

Je ziet al dat een kleine groep met middelen, kennis en een langetermijnvisie zonnepanelenreservaten gaan bouwen, met hun zelfverbouwde groenten, om met elkaar een klein paradijs te scheppen. Maar voor anderen zal de wereld een vieze, zieke hel worden, ontstaan door onwetendheid, frituurvet en gemakzucht.

Laten we onze kinderen leren de kleine lettertjes te lezen en iets verder te kijken dan vandaag. Laten we geen snoep met aantrekkelijke plaatjes op kinderooghoogte leggen en een bovenwereld scheppen vol onbespoten aardbeien. Laten we ze leren creatief te zijn en moeite te doen voor een mooiere leefomgeving. Laten we proberen die betere wereld niet alleen voor een kleine elite te realiseren, maar groots en sociaal.  Dan hoef je alleen naar de hel als we er met z’n allen écht alles aan gedaan hebben je in de gezonde en vrolijke hemel te houden!

* uit: Het Sprookje van het Verwijfde Prinsje (Prof. Zuurbeckje vertelt), van de lp ‘Hallo, Wij Zijn Theo En Thea!’, 1986

Prikken

15/01/2014 § 2 reacties

Gisteren vroeg een leuk mens mij, hoe je nou beter door de mensen heen kunt prikken. Ze had er nog wel eens last van, dat ze nieuwe types te snel positief inschatte, en na verloop van tijd pas begon te zien dat ze met een lastpak te doen had.  Ik kon haar verzekeren dat ze bij mij met die vraag aan het verkeerde adres was. Dat gebeurt mij namelijk ook altijd. Je leert iemand kennen, en ziet alleen wat er mooi, bijzonder en gezellig aan is. Daarbij ben ik ook nog eens geneigd mensen te beoordelen op hun potentie, en niet op wat ze werkelijk presteren. Dat is wel eens onhandig. En je merkt het pas na verloop van tijd.

Zijn mensen zoals zij en ik naïef?

Ja en nee.  In de loop van de tijd leer je wel wat sneller door mensen heen prikken. Je herkent patronen, omdat je ze eerder bent tegengekomen. Door woordgebruik en lichaamstaal verraadt iemand zijn verborgen agenda. Al zijn woorden zelf ook weer verraderlijk: mensen kunnen bijvoorbeeld aardige dingen zeggen en doen, maar dit gedrag inzetten met een heel ander doel.  Vooral jonge mensen herkennen dubbele signalen soms slecht, niet alleen door gebrek aan levenservaring, maar ook omdat ze nog erg druk met hun eigen communicatie zijn. Hoe kom ik over? Wat denk ik dat de ander verwacht?  Onzekerheid maakt op jezelf gericht en er is dus minder ruimte om op een wakkere manier met de ander bezig te zijn.  Ook willen de eigenschappen die je eerst waardeert, omdat je ze zelf niet bezit, wel eens een schaduwkant hebben. Iemand die zich uitermate vlot beweegt in het sociale verkeer, is charmant en weet goed kansen te grijpen – maar is door zijn opportunisme bijvoorbeeld niet in staat tot trouwe relaties. Het bekende voorbeeld van datgene waar je in de liefde eerst op viel, dat later het grootste irritatiepunt blijkt te zijn.  Je verdiepen in mogelijke behoeften en drijfveren van andere mensen en daar alert op zijn, is wel een hulpmiddel om beter in te spelen op de medemens. Daarbij is het bewust zijn van je eigen behoeften en het bepalen van je eigen doelen zeker zo belangrijk: als je goed voor jezelf zorgt, hoef je minder last te hebben van wat anderen wel of niet willen. Enige assertiviteit, realisme en overzicht maakt dat je beter kunt communiceren, samenwerken en relateren met anderen, en wie je beter op afstand kunt houden.

Toch hoop dat ik altijd het goede in de mens blijf zien en enigszins aan de naïeve kant van het spectrum dan maar soms mijn hoofd eens stoot.  En, zoals een collega-hippie-vriendin van mij eens zei: “Ach, dan word ik maar ingehaald in de rij, dan ben ik soms maar te goed van vertrouwen – altijd beter dan constant maar stressen om iedereen te slim af te zijn en het voor mezelf optimaal te regelen. Ik word liever af en toe teleurgesteld, dan dat ik wantrouwend door het leven moet.”

In de rij jammere fenomenen: afgunst

30/10/2013 § Een reactie plaatsen

Ooh!  Wat kunnen vrouwen toch jaloers zijn op elkaar!  Zij heeft iets wat ik niet heb!  Zij is mooi!  Zij heeft altijd geluk!  Meiden, realiseer je nou dat niemands leven vanzelf gaat. Dat als je mensen echt kent, je er achter komt dat ieder z’n strijd heeft.

Het is hard, als anderen wel een leuke relatie hebben, en het bij jou niet wil vlotten. Maar zou jij die kerel van haar echt op je bank willen? Hij ziet er misschien goed uit, maar hij heeft gewoontes die jij niet kan uítstaan, geloof me.  Jij wilt een kind, en al je vriendinnen hebben er al twee? Vond ik vóór mijn dochter ook niet makkelijk, maar ik heb geprobeerd mee te genieten van het geluk om me heen.  En te zien wat ik wel had.  Naast de grote dingen des levens, waarvan een ieder inmiddels wel weet dat het daar niet echt om gaat, zijn ook eigenschappen doelwit van de jaloerse vrouw. ‘Dat zij dát durft aan te kaarten! Dat zou ik ook wel willen durven!’ Nou, dat wil je helemaal niet, want als jij zelf die kooltjes uit het vuur haalt, ben jij dus ook degene die de deksel op je neus krijgt. En dát vergeet de afgunstige medemens.  Het hoofdstuk uiterlijkheden is misschien wel de grootste afgunststressveroorzaker onder de dames.  Denk er eens over na: zijn die bloedmooie vrouwen echt gelukkiger?  Snuift Kate Moss coke omdat ze het zo voor elkaar heeft? En Marilyn? Het lijkt me een heel gedoe, al die verwachtingen, al die huwelijken, al die eenzaamheid.  En al die afgunst van de vrouwen om je heen, niet te vergeten…

En nog even voor de ladies die denken dat mijn leven vanzelf gaat (hoewel ik als model en actrice niet echt ver ben gekomen, ha ha), maar toch gezegend ben met een lekkere bos haar en lange benen: Sexy is een state of mind.  Zit niet in de lengte van de benen. Ik ben een groot voorstander van een glimmend accentje op de welgevormde lippen, maar zonder een vrolijke oogopslag erboven, helpt dat geen zier. En die vrolijke oogopslag heb je nou eenmaal niet altijd.  Daarbij vergt er goed uitzien en je lekker voelen enige discipline. Sporten, smeren, niet alles eten wat voor je neus komt etc., het is elke dag weer een keuze.  Wat ben jij bereid ervoor te doen?

Afgunstig zijn heeft, zoals alle negatieve dingen waar mensen aan vast houden, blijkbaar ook z’n voordeel. Als het gras toch groener is bij de buren, hoef jij je best niet te doen voor je eigen gazonnetje. Gewoon afgeven op die ander, dan lijkt het niet aan jou te liggen. Het is een vorm van de verantwoordelijkheid afschuiven, wat zo jammer is, want alleen verantwoordelijkheid némen voor je leven, brengt je ergens.  Maar ja, wel saai om op het terras of op de bank niet meer in de jury te zitten natuurlijk.

Liefdesbenodigdheden, ofwel de maakbaarheid van een relatie

31/08/2013 § Een reactie plaatsen

Een geliefde helpt toch wel enorm om het leven gezellig te maken, vind ik. Je kunt met verschillende mensen het leven delen (ik bedoel niet tegelijkertijd – zelf weten, maar dat heeft mij altijd erg onpraktisch geleken), en als de selectie eenmaal gemaakt is, zijn er een paar sleutels die de kans op succes groter maken.

 

Aantrekking

Of zoals mijn liefste zegt: appetijtelijkheid. Onontbeerlijk. Het object van liefde moet je lokroepen met geur. Dit geeft een irrationele wil om onvermijdelijke hordes te nemen en door te gaan als de wederhelft even niet zo leuk doet. Naast de biologie, kan je zorgen dat je aantrekkelijk bent en blijft en ook waardeert en bewondert wat de ander doet. De basis van een juiste chemie moet er zijn, maar het in stand houden gaat niet altijd vanzelf.

 

Inzet

Beiden moeten ervoor gaan. Moeite voor elkaar doen. Het kostje is nooit gekocht, altijd geleased. Een belangrijk onderdeel van de inzet is het koesteren en steeds uitbreiden van rituelen die je samen hebt. Stop niet met het meebrengen van Surprise-eieren of het afscheidskusje, ook al ga je alleen maar even naar de supermarkt. Bouwen aan het vlechtwerk van de kleine dingen en samen een schets maken van de grote dingen.

Geef wat je wilt krijgen.

 

Moed

Het vergt moed om je open te stellen en vooral ook fouten en ongelijk toe te geven. En om niet alleen te kiezen voor trouw, maar ook de ander hoog houden en bijzonder te maken, zoals Antoine de Saint-Exupéry het ons in de Kleine Prins laat zien. Water bij de wijn of het één en ander bedekken met de mantel der liefde is groots, zolang het jezelf niet kleiner maakt. De ander vertrouwen geven, dingen gunnen en helpen groeien, waar hij dat wil.

 

Humor

Last but not least: Humor! Relativeren! Helpt enorm om onderwerpen behapbaar te krijgen en achter je te laten wat er fout ging. Vooral zelfspot vind ik een aanrader. Met een grapje toegeven dat je echt wel weet hoe irritant je bent. Onhebbelijkheden heb je allebei, dus als je er om kunt lachen, zou ik dat niet nalaten. Lucht lekker op.

 

Compatibility is volgens mij van inferieur belang. Als er meer overeenkomsten zijn dan verschillen, zal de relatie harmonieuzer zijn dan wanneer je elkaar op de meeste vlakken aanvult. Het is wel handig als er enige overeenkomst in referentiekader en vorm van communicatie is, omdat je daarbinnen dan met de verschillen om kunt gaan.

Daarna is het het koesteren van het mooie en allebei je best blijven doen, en wie weet…

Waar ben ik?

Je bekijkt nu de Ontplooiing categorie van Merlijn Slothouber - van Oortmerssen.