Manke poot

05/12/2014 § Een reactie plaatsen

Heb jij alles wat je hartje begeert? Nee? Waarom dan niet? Zat het tegen, heb je pech? Niets aan te doen?

We worden allemaal hulpeloos geboren. Hebben jarenlang mensen nodig om goed voor ons te zorgen. En in die zorg vallen vroeg of laat gaten. Bij iedereen. De mate waarin maakt natuurlijk veel uit. Gaat het tussen geboorte en vier jaar al flink mis met je gevoel van veiligheid, dan word je basis wankel. Gaat er een verzorger dood of weg in de jaren daarna, dan heeft dat vaak groot effect. Genetische aanleg voor verslaving of ziekte helpt niet. Iedereen krijgt te maken met verdriet en frustratie en het leven loopt per definitie verkeerd af. Dus.

Iedereen moet roeien met de riemen die er zijn. Hoe je in elkaar steekt, bepaalt voor een groot deel of je knokt om je hoofd boven water te houden of zelfs gelukzalig weet te dobberen, of dat je je slachtofferschap vasthoudt en blijft slepen met die manke poot.

Toch geloof ik dat iedereen met een redelijke intelligentie in theorie in staat is tegenslag als brandstof te gebruiken. Dit kan een lange weg zijn, dus iets van volharding is ook nodig. En het lukt niet alleen. Met steun van anderen, die wel even in je geloven als je dat zelf niet doet en je pittige feedback geven als je jezelf iets wijsmaakt dat niet klopt.

Volgens de nieuwste inzichten is je persoonlijkheid pas ‘af’ als je 50 bent. Er is veel vormbaar en maakbaar. Het zou toch zonde zijn om je angsten en slachtofferschap te blijven koesteren. Vandaag kan ook een leuke dag worden!

Weet je niet waar je moet beginnen? Elke stap in de richting van ontwikkeling is er één. Het maakt niet uit of je een nieuwe opleiding begint, een toneelcursus doet, nieuw vrijwilligerswerk met andersoortige mensen, jezelf uitdaagt in een sport… als er maar enige beweging in zit. De kleinste overwinning op jezelf behaalt. Al geef je jezelf net dat voordeel van de twijfel. Je bekijkt jezelf en de wereld met nieuwe ogen, er worden andere eigenschappen aangesproken dan gisteren.

Is het geen geruststellende gedachte dat we allemaal Manke Nelis zijn? Ieder z’n strijd. Alle mensen zijn gebrekkig, en dat wordt, naarmate je ouder wordt, alleen maar erger. Dus.

Wens wat je hebt, of net ietsje meer. Dan is het goed.

Advertenties

Gewicht aan evenwicht

01/10/2014 § Een reactie plaatsen

Hoe is jouw relatie tot evenwichtigheid? Stabiliteit in je leven, evenwichtige voeding, balans werk en privé… We moeten ons richten op het midden, zo lijkt het wel. Maar een gelijkmatig leven, dat klinkt toch ongelofelijk saai in de oren? Je weet niet hoe snel je er weer een zooitje van moet maken, toch?

Emotionele stabiliteit is nooit my middle name geweest. Als ik iemand in een hoekje zie huilen raakt me dat, terwijl anderen er gewoon langs lopen. Een foto in de krant, subtiele muziek… Fijnbesnaard van aard. Ik heb dat lang als een probleem gezien. Een zwakte. Maar als je mij vraagt of ik mijn persoonlijkheid zou willen ruilen met iemand die niet van zijn stuk te brengen is, roep ik meteen een luid en duidelijk: ‘Nee!’. Rechtmarcheren, en dan? Want buiten de gebaande paden – dáár gebeurt het! Als je je voelsprieten uit hebt staan, lonkt de zintuiglijke ervaring en roept exces je. En ja, het kost best veel energie om niet alles wat je raakt of in vervoering brengt, te volgen. Er moeten ook allerlei geplande en lineaire dingen gebeuren. Mijn rationele vermogens maken overuren om me bij de les te houden. En daar zit de crux: Het is niet de hang naar disbalans die uitmaakt. Het is hoe je de rede kunt inzetten om ermee om te gaan. Enigszins bewust te kiezen tussen rust, reinheid en regelmaat, en waar de speelruimte zit. Jezelf tot de orde roepen, maar ook ruimte voor een lach en een traan. Zo voel je dat je leeft, en sta je in contact met je omgeving.

Even té ver gaan is ook nodig om te weten hoe ver je wél kunt gaan. Binnen de vaste route kom je niet verder. Ook in werk zit de lol vaak in die extra kilometer die je maakt. Als het maar gezond blijft. Ik verzet behoorlijke bergen in wat gewoon gedaan moet worden, maar heeft iemand even aandacht nodig, heb ik een mooi gesprek of een goed idee, dan neem ik daar de tijd voor. In contact met wat er op dat moment gebeurt. Ook dat zijn die voelsprieten.

There is no such thing as a work-life balance. Everything worth fighting for, unbalances your life, aldus Alain de Botton.

Lekker dansen, en soms balansen, rond dat midden.

Kleine lettertjes en een verrekijker

30/07/2014 § Een reactie plaatsen

Als atheïst (atheïst-die-probeert-agnost-te-worden, maar daar hebben we het een andere keer nog wel eens over) moet ik de religieuzen onder ons minimaal één ding nageven: er is een hemel en een hel. Er is altijd een ‘onderwereld’ en dus een bovenwereld geweest, maar deze gaat een andere vorm aannemen.

Traditioneel is er altijd wel een elite geweest die het goed heeft, meestal rijkgeborenen, en een massa die meer aan de basis van het bestaan leeft. Inmiddels ligt het anders.

Het mooie van het informatietijdperk is dat, als deze je enigszins aangereikt wordt, informatie voor iedereen toegankelijk is en dat je -in theorie in elk geval- als dubbeltje makkelijker een kwartje kunt worden. Met enige boerenslimheid en een opleiding kun je je milieu ontstijgen.

Het verschil tussen dubbeltje en kwartje zit echter niet meer alleen in hoeveel geld je weet te vergaren. Het gaat erom of je de kleine lettertjes kunt lezen en ze kunt interpreteren, en of je in staat bent iets verder te kijken dan je neus lang is.

Want wat heb je aan sociale mobiliteit en geld als je vroegtijdig, tijdens het eten van een doos autochtone folklore-boterbabbelaars, sterft aan een hartvervetting*?

Om gezond en vrolijk te leven, is in onze complexe voedselindustrie inmiddels een Phd. in Gezonde Voedingskunde vereist. Dat je even doorhebt dat glucosestroop net zo bere-ongezond en verslavend is als suiker, dat bio de helft van de tijd niet zo bio is en dat die zogenaamd gezonde vis wel in de chemicaliën gezwommen heeft, maakt het bijna ondoenlijk om het goed te doen.

Gemak diende de mens. Diende. Vroeger. Want inmiddels is gemak de grootste vijand van de moderne mens geworden. We gaan aan gemakzucht ten onder. Op persoonlijk vlak brengt te weinig bewegen en ongezond eten je naar de oever van de Styx, en dan zijn er de plasticsoep en andere milieurampen die de aarde niet bepaald veranderen in een Honderd Bunderbos. Mensen die niet investeren in het leven, maar het passief aan zich voorbij laten trekken, zijn niet gelukkig. Voor mooie dingen moet je nou eenmaal een beetje je best doen.

Je ziet al dat een kleine groep met middelen, kennis en een langetermijnvisie zonnepanelenreservaten gaan bouwen, met hun zelfverbouwde groenten, om met elkaar een klein paradijs te scheppen. Maar voor anderen zal de wereld een vieze, zieke hel worden, ontstaan door onwetendheid, frituurvet en gemakzucht.

Laten we onze kinderen leren de kleine lettertjes te lezen en iets verder te kijken dan vandaag. Laten we geen snoep met aantrekkelijke plaatjes op kinderooghoogte leggen en een bovenwereld scheppen vol onbespoten aardbeien. Laten we ze leren creatief te zijn en moeite te doen voor een mooiere leefomgeving. Laten we proberen die betere wereld niet alleen voor een kleine elite te realiseren, maar groots en sociaal.  Dan hoef je alleen naar de hel als we er met z’n allen écht alles aan gedaan hebben je in de gezonde en vrolijke hemel te houden!

* uit: Het Sprookje van het Verwijfde Prinsje (Prof. Zuurbeckje vertelt), van de lp ‘Hallo, Wij Zijn Theo En Thea!’, 1986

Tante Agnes

09/04/2014 § 3 reacties

Waar velen van dromen, overkwam mij: ik heb – totaal onverwacht – een erfenis gekregen.  Nou ja!  Ik geloofde de brief van de notaris eerst ook niet, maar het is echt zo.

Een erfenis. Nooit gedacht, afstammende van Bourgondiërs. Zelfs nooit van gedroomd eigenlijk; als we maar af en toe op vakantie kunnen en later muzieklessen (of wat ze maar wil) voor mijn dochter kunnen betalen, ben ik wel tevreden. Maar nu dus een aardig bedrag, van mijn oudtante Agnes.

Het sprookje gaat zo.

Tante Agnes, zoals ik haar noemde (logisch, want ze was met ‘ome’ Gerard getrouwd) was een aangetrouwde tante van mijn moeder, die ik maar enkele keren in mijn leven heb gezien. Agnes had een romantisch huwelijk met haar man Gerard. Het stel was nogal tweezaam en had geen kinderen. Mijn moeder en ik hadden wat contact met hen gekregen na het overlijden van mijn opa Jan. Agnes en Gerard hadden eigenlijk genoeg aan elkaar. Toen ome Gerard na enkele jaren kwam te overlijden, was tante Agnes dan ook stuk van verdriet. Dit brak mijn hart. Empathisch en weekhartig als ik ben, stuurde ik haar af en toe een kaartje, met een gedichtje ofzo. Ik kon natuurlijk niet echt iets betekenen in dit grote gemis, maar ik kon me zo voorstellen dat zo’n gebaar een glimlach op haar gezicht toverde. Ik ben ook een enkel keertje koffie met haar gaan drinken op een terrasje in Utrecht.

Enkele jaren na het overlijden van haar man, was Agnes ook op. Ze was nog helemaal niet zo oud, maar haar leven is gewoon niet meer mooi geworden na het verlies van haar grote liefde.

In haar testament noemde ze enkele zussen, en dat ene verre nichtje. Ik voelde me opgelaten toen ik dat las. Ik maakte de executeur duidelijk dat ik me bescheiden op wilde stellen en geen nabije familie in de weg wilde zitten, zeker niet als het ging om persoonlijke spullen, waar ik ook recht op had gekregen (wat de spullen betreft hebben wij alleen de jazzcollectie van ome Gerard, die niemand wilde hebben, geaccepteerd). Toen ik bij de notaris zat, verzekerde ook deze mij dat tante Agnes mij speciaal had genoemd in haar testament, omdat ze me zo’n bijzonder mens vond. Bloos.

De moraal moge duidelijk zijn: wie goed doet, goed ontmoet!

En, zoals het een waar sprookje betaamt, zal ik vanuit deze morele hoogte (shit!) het geld niet verbrassen, maar gaat het linea recta naar de studiespaarrekening van mijn dochter. Voor die muzieklessen, of wie weet voor een buitenlandse studiereis, alwaar zij wellicht haar romantische geliefde zal ontmoeten…

Prikken

15/01/2014 § 2 reacties

Gisteren vroeg een leuk mens mij, hoe je nou beter door de mensen heen kunt prikken. Ze had er nog wel eens last van, dat ze nieuwe types te snel positief inschatte, en na verloop van tijd pas begon te zien dat ze met een lastpak te doen had.  Ik kon haar verzekeren dat ze bij mij met die vraag aan het verkeerde adres was. Dat gebeurt mij namelijk ook altijd. Je leert iemand kennen, en ziet alleen wat er mooi, bijzonder en gezellig aan is. Daarbij ben ik ook nog eens geneigd mensen te beoordelen op hun potentie, en niet op wat ze werkelijk presteren. Dat is wel eens onhandig. En je merkt het pas na verloop van tijd.

Zijn mensen zoals zij en ik naïef?

Ja en nee.  In de loop van de tijd leer je wel wat sneller door mensen heen prikken. Je herkent patronen, omdat je ze eerder bent tegengekomen. Door woordgebruik en lichaamstaal verraadt iemand zijn verborgen agenda. Al zijn woorden zelf ook weer verraderlijk: mensen kunnen bijvoorbeeld aardige dingen zeggen en doen, maar dit gedrag inzetten met een heel ander doel.  Vooral jonge mensen herkennen dubbele signalen soms slecht, niet alleen door gebrek aan levenservaring, maar ook omdat ze nog erg druk met hun eigen communicatie zijn. Hoe kom ik over? Wat denk ik dat de ander verwacht?  Onzekerheid maakt op jezelf gericht en er is dus minder ruimte om op een wakkere manier met de ander bezig te zijn.  Ook willen de eigenschappen die je eerst waardeert, omdat je ze zelf niet bezit, wel eens een schaduwkant hebben. Iemand die zich uitermate vlot beweegt in het sociale verkeer, is charmant en weet goed kansen te grijpen – maar is door zijn opportunisme bijvoorbeeld niet in staat tot trouwe relaties. Het bekende voorbeeld van datgene waar je in de liefde eerst op viel, dat later het grootste irritatiepunt blijkt te zijn.  Je verdiepen in mogelijke behoeften en drijfveren van andere mensen en daar alert op zijn, is wel een hulpmiddel om beter in te spelen op de medemens. Daarbij is het bewust zijn van je eigen behoeften en het bepalen van je eigen doelen zeker zo belangrijk: als je goed voor jezelf zorgt, hoef je minder last te hebben van wat anderen wel of niet willen. Enige assertiviteit, realisme en overzicht maakt dat je beter kunt communiceren, samenwerken en relateren met anderen, en wie je beter op afstand kunt houden.

Toch hoop dat ik altijd het goede in de mens blijf zien en enigszins aan de naïeve kant van het spectrum dan maar soms mijn hoofd eens stoot.  En, zoals een collega-hippie-vriendin van mij eens zei: “Ach, dan word ik maar ingehaald in de rij, dan ben ik soms maar te goed van vertrouwen – altijd beter dan constant maar stressen om iedereen te slim af te zijn en het voor mezelf optimaal te regelen. Ik word liever af en toe teleurgesteld, dan dat ik wantrouwend door het leven moet.”

01/12/2013 § Een reactie plaatsen

Die blikjes Red Bull liggen daar, naast het bankje in het park, om je te laten zien hoe mooi het park is.

In de rij jammere fenomenen: afgunst

30/10/2013 § Een reactie plaatsen

Ooh!  Wat kunnen vrouwen toch jaloers zijn op elkaar!  Zij heeft iets wat ik niet heb!  Zij is mooi!  Zij heeft altijd geluk!  Meiden, realiseer je nou dat niemands leven vanzelf gaat. Dat als je mensen echt kent, je er achter komt dat ieder z’n strijd heeft.

Het is hard, als anderen wel een leuke relatie hebben, en het bij jou niet wil vlotten. Maar zou jij die kerel van haar echt op je bank willen? Hij ziet er misschien goed uit, maar hij heeft gewoontes die jij niet kan uítstaan, geloof me.  Jij wilt een kind, en al je vriendinnen hebben er al twee? Vond ik vóór mijn dochter ook niet makkelijk, maar ik heb geprobeerd mee te genieten van het geluk om me heen.  En te zien wat ik wel had.  Naast de grote dingen des levens, waarvan een ieder inmiddels wel weet dat het daar niet echt om gaat, zijn ook eigenschappen doelwit van de jaloerse vrouw. ‘Dat zij dát durft aan te kaarten! Dat zou ik ook wel willen durven!’ Nou, dat wil je helemaal niet, want als jij zelf die kooltjes uit het vuur haalt, ben jij dus ook degene die de deksel op je neus krijgt. En dát vergeet de afgunstige medemens.  Het hoofdstuk uiterlijkheden is misschien wel de grootste afgunststressveroorzaker onder de dames.  Denk er eens over na: zijn die bloedmooie vrouwen echt gelukkiger?  Snuift Kate Moss coke omdat ze het zo voor elkaar heeft? En Marilyn? Het lijkt me een heel gedoe, al die verwachtingen, al die huwelijken, al die eenzaamheid.  En al die afgunst van de vrouwen om je heen, niet te vergeten…

En nog even voor de ladies die denken dat mijn leven vanzelf gaat (hoewel ik als model en actrice niet echt ver ben gekomen, ha ha), maar toch gezegend ben met een lekkere bos haar en lange benen: Sexy is een state of mind.  Zit niet in de lengte van de benen. Ik ben een groot voorstander van een glimmend accentje op de welgevormde lippen, maar zonder een vrolijke oogopslag erboven, helpt dat geen zier. En die vrolijke oogopslag heb je nou eenmaal niet altijd.  Daarbij vergt er goed uitzien en je lekker voelen enige discipline. Sporten, smeren, niet alles eten wat voor je neus komt etc., het is elke dag weer een keuze.  Wat ben jij bereid ervoor te doen?

Afgunstig zijn heeft, zoals alle negatieve dingen waar mensen aan vast houden, blijkbaar ook z’n voordeel. Als het gras toch groener is bij de buren, hoef jij je best niet te doen voor je eigen gazonnetje. Gewoon afgeven op die ander, dan lijkt het niet aan jou te liggen. Het is een vorm van de verantwoordelijkheid afschuiven, wat zo jammer is, want alleen verantwoordelijkheid némen voor je leven, brengt je ergens.  Maar ja, wel saai om op het terras of op de bank niet meer in de jury te zitten natuurlijk.